เดินตามฝัน

posted on 07 Mar 2010 18:14 by surat95 in Composed-by-me
ไม่รู้ว่าจะเคยได้ดูรายการทีวีที่ชื่อว่า THE IDOL หรือเปล่า รายการนี้จะเชิญแขกรับเชิญที่่น่าจะเป็นต้นแบบหรือแรงบันดาลใจให้กับเยาวชนหรือประชาชนทั่วไปได้ วันนั้นแขกรับเชิญเป็น คุณวงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ เป็นเจ้าของหนังสือ A DAY คิดว่าทุกๆคนคงรู้จักหนังสือเล่มนี้ คุณวงศ์ทนงจบมาในคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ทนงเป็นคนชอบอ่านหนังสือมากตั้งแต่เด็ก จบแล้วจึงบอกกับตัวเองว่าอยากทำหนังสือ จึงได้เข้าไปทำงานหนังสือหลายหัว หลายเล่ม พยายามอย่างมากในตอนแรกทั้งเขียนงาน แปลงาน จนสุดท้ายถึงระดับหนึ่งแล้วบอกกับตัวเองว่า มังคงถึงเวลาของเราแล้วที่จะออกมาสร้างหนังสือเล่มหนึ่งที่เป็นของเราจริงๆ หนังสือ A DAY จึงได้ถือกำเนิดขึ้น

ทุกครั้งผมจะซาบซึ้ง ชื่นชมจนถึงอิจฉาคนที่กล้าเดินตามฝันของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็น --- วินทร์ เลียรวาริณ ที่กล้าลาออกจากงานประจำมาเป็นนักเขียนมืออาชีพ ทั้งๆที่รู้ว่าอาชีพนักเขียนในเมืองไทยนั้นหากินได้ยากมาก ---- Steve Job ที่กล้าลาออกจากมหาลัยเพราะเชื่อว่ามหาลัยไม่ได้ให้อะไรที่เขาต้องการ สู้ออกมาเรียนรู้สิ่งที่ตัวเองรัก (Calligrapher) และก่อตั้งบริษัท APPLE COMPUTER --- ตัน โออิชิ ที่บอกกับตัวเองเลยว่าเกิดมาเพื่อขายของ ไต่เต้าจากแผงหนังสือพิมพ์หน้าโรงแรมอีสเทิรน์จังหวัดชลบุรี จนรวยเป็นพันล้านกับชาเขียวโออิชิ 

ทุกครั้งที่คิดถึงคนเหล่านี้ ผมมักจะบอกกับตัวเองเสมอว่า “ทำไมกูไม่กล้าแบบนี้บ้างว่ะ” แต่ลองนอนพลิกตัวคิดไปคิดมาจริงๆแล้ว “กูไม่กล้า หรือว่ากูไม่มีฝันกันแน่ว่ะ” 

ตั้งแต่สมัยเรียน ม.ปลาย คณะที่ใฝ่ฝันอย่างจะเรียนคือ วิศวะ-คอม ทั้งที่ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจหรอกว่าวิศวะ-คอม มันเรียนอะไร แค่คิดว่า 1. เป็นผู้ชายเรียนวิศวะมันเท่ห์ดี 2. ชอบเล่นคอมพิวเตอร์ จนถึงตอนที่เอ็นทรานส์คณะอื่นก็ไม่เคยแว๊บเข้ามาในหัวเลย เอ็นทรานส์รอบแรกผลคะแนนออกได้วิศวะ จุฬา แน่นอนแล้วแต่คะแนนไม่ถึงวิศวะ-คอม เอ็นทรานส์รอบสองไม่รู้คิดยังไงไปสอบชีววิทยาด้วยเข้าไปกามั่วดันผ่านคะแนนขั้นต่ำด้วย 

ตอนนั้นเองชอยส์มีให้เลือกมากขึ้น เลือกอันดับคณะไว้ 1. วิศวะ-คอม จุฬา 2. ทันตแพทย์ จุฬา 3. วิศวะ   จุฬา 4. วิศวะ เกษตร โชคชะตาฟ้าลิขิตให้ติดอันดับสอง ตอนนั้นจำได้นั่งเชคผลอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พอใส่เลขรหัสประจำตัวสอบ กด ENTER .......... ผลสอบออกมาว่าติด ทันตแพทย์ จุฬา น้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนคียบอร์ด มันกลั้นไม่อยู่จริงๆ ไม่ใช่น้ำตาแห่งความดีใจกลับกันมันเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจต่างหาก 

จากวันนั้นถึงวันนี้ ยังคิดไม่ออกเลยว่าถ้าเลือกเรียนวิศวะชีวิตจะเป็นยังไง จะดีกว่านี้หรือแย่กว่านี้กันแน่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวิศวะ-คอมเป็นวิชาชีพที่อยากทำงานจริงหรือเปล่า.......................แต่ที่แน่ๆนี้อาจเป็นปมในใจที่ทำให้อดซาบซึ้งปนอิจฉาทุกครั้งที่เห็นคนที่กล้าก้าวเดินตามความฝัน แม้จะรู้ว่าทางข้างหน้ามองไม่เห็นแสงไฟก็ตาม
 
ปล. ขอจบห้วนๆ และขอโทษทีที่ไม่ได้เขียนซะนาน ช่วงนี้ยุ่งมากและขาดแรงบันดาลใจ 

Comment

Comment:

Tweet

ขอให้มีแรงบันดาลใจเร็วๆนะ ^^

#2 By intury (61.19.44.42) on 2010-08-04 23:42

http://www.youtube.com/watch?v=7fVJutKa2GM

ไม่รู้ว่าเคยดูหรือยัง.. .

#1 By intury* (61.19.44.42) on 2010-07-26 20:58